Hoi allemaal,

Dinsdag is het dan weer zover:het einde van de vakantie.

Het schooljaar begint voor mij heel anders dan vorig jaar, toen was ik nog een nieuweling en werd ik de eerste dag in een gebouw gedumpt waar ik dan wel enigszins op weg was geholpen voor die tijd, maar ik kende niemand..hooguit een paar docenten...

Daar zit je dan, aan een tafel met alleen maar vreemde jongens, die elkaar misschien al kenden.dat weet ik echt niet. we moesten toen ergens anders gaan zitten.. op rijen stoelen. op goed geluk vroeg ik iemand, of eigenlijk, ergens om hulp en ik kreeg reactie. pff ik zat weer bij de groep...

Gelukkig kwam ik in een groep met een docent die ik al eerder ontmoed had, en gelukkig wist ik een klein beetje de weg. haha..kom je leuk in de klas met rond de 30 leerlingen... vroeger was ik daar aan gewend. op de basisschool zat ik ook in zo'n mega klas, maar nu vond ik het een kippenhok en haalde ik er niemand uit die ik kon herkennen. haha, na het eind van de week wist ik nog niet eens de namen van mijn tutorgroep (groepje van 8) ja. alleen Idéfix kende ik wat beter, want die was zo aardig geweest me uit de brand te helpen toen we hoorden dat we gingen kanoen en dat we daar op eigen gelegenheid moesten komen.... Dat zijn dingen waar vaak niet bij stilgestaan wordt. dat bleek ook wel uit de reactie van de docent. Ehm...o....ja....nou..dan ehm...... "Ik wil anders wel met haar mee", was de stem van iemand uit mijn tutorgroep.hoe heette hij???daar kwam ik pas een dag later achter.lol (ik was veel te blij dat ik hulp had, die naam kwam ik vanzelf wel te weten)

Mijn moeder moest, net als ik trouwens.:) best wel wennen, want ze wilde dat ik steeds als ik op school was aangekomen naar huis belde.... na een week lukte me het om daar vanaf te komen. Tuurlijk begrijp ik dat ze dat wilde...maar ik wist de weg nu toch, als ik verdwaal bel ik wel.... waar ik dan ben weet ik zelf ook niet maar dat zien we dan wel... niet echt geruststellend voor mijn ouders, denk ik zo.:)

Mijn moeder zei toen ook dat ik moest bellen als ik René had gevonden op de afgesproken plaats richting het kanoen.. Ik niet.. waarom zou hij er niet zijn? zo zag ik hem helemaal niet voor me en dat schatte ik goed in. René zei in het begin niet zo heel veel tegen me, maar ik merkte wel dat hij erg nieuwsgierig en geinteresseerd in me was. voor mij was het echt super dat hij met me mee ging, en dat hij me later ook binnen de school ging helpen. In de lessen beantwoorde hij vragen van mij van dingen die ik miste...., we reisden samen..ik geloof dat mijn ouders hier errug blij mee waren... Ik vond het alleen maar leuk en gezellig en was blij dat ik aanspraak had. Als blinde stap je, tenminste vind ik, niet zomaar naar iemand toe. Ik praat wel makkelijk, maar zomaar een onbekende benaderen om contact te hebben ..nee. In het begin was de manier van begeleiden door René nogal .. "oppervlakkig?" Voor mij goed genoeg, ik was er blij om, het was niet meer dan een duwtje in de goede richting en ik hoorde wel wanneer ik bij moest sturen. later werd dat een constante hand op mijn schouder, later mijn bovenarm, en weer later pakte ik zijn schouder of elleboog. anderen uit mijn tutorgroep pesten ons daar niet mee, maar er werden osns weleens dingen nageroepen als: pak haar handje maar vast. langer dan 2 weken heeft dit niet geduurd.. als ik iets zei in de trant van: ik wil jou hand ook wel pakken hoor..... was het stil.

Tuurlijk, van de docenten kreeg ik ook wel hulp, maar dat ging dan meer om binnen de lessen. Van 1 docent dacht ik de eerste dag dat ik hem ontmoette:die heeft met blinden gewerkt. We kwamen in zijn lokaal (mijn eerste dag op school), er stonden spullen bij de deur, en zonder aarzelen pakte hij mijn hand en leide me eromheen.. Ik was toen best wel verbaasd.. Een docent van een reguliere school die dit doet??? hij leek me heel streng. hij zei iets tegen een medeleerling en dat klonk niet bepaald vriendelijk. Nu weet ik van hem dat hij het dan meestal niet echt meent....

Later probeerde ik docenten best wel een beetje uit..... (daar weet vld alles van ;) ;) ;) zo heb ik ooit eens een docent, die, zo leek het, niet goed wist hoe hij met me om moest gaan, flink laten stressen. Na een tutorvergadering attendeerde René (idéfix), me erop dat er allemaal stoelen in de gang stonden... ik hoorde de betreffende docent verderop in de gang praten met leerlingen. ik zei dat ik me zelf wel zou redden (met een grijns;) en ik liep, natuurlijk met stok, met een redelijke vaart door de gang. (volgens mij zei René me toen nog precies waar die stoel stond, dat weet ik niet meer) Met een behoorlijke knal, liet ik met opzet mijn stok flink tegen die stoel aankomen, waarop de docent zei: ooh...dat hadden we niet zo moeten doen jongens, aan de kant kijk uit naar rechts naar rechts naar rechts... over dit laatste dacht ik da hij het tegen zijn leerlingen had..wat deed ik du? ging links lopen!maar hij had het naar rechts, tegen mij! ik liep dus recht op de groep leerlingen in!!!!! hij begon pas weer te praten toen ik een heel eind verder was.......

Het me met stok voortbewegen ging me niet slecht af, al had ik er nog altijd een hekel aan om zo door school te lopen. Dat kwam niet door die stok, meer doordat er altijd overal leerlingen waren die overal zaten of stonden. dan denk je: ik houd rechts aan, kom ik niemand tegen, blijkt er een leerling met laptop op de grond te zitten die ineens een stok ziet aankomen.....

Ja, ik was bezig met de aanvraag voor een hond, en elke maand als ik niet gebeld werd , of als ik wist dat ik er niet bij zat, zag ik steeds meer de nadelen van die stok. Mijn stok begon te slijten (dat was nieuw voor me;), door het slechte weer banjerde ik regelmatig door plassen op de stukken dat ik Idéfix niet in mijn buurt had, regelmatig had ik ruzie met het hek vlak bij school waar mijn stok in blee hangen, en dan nog niet gesproken over de hondenpoep die daar op de stoep ligt!! gadverdamme.... Idéfix heeft me ooit eens net op kunnen vangen toen ik een glijer maakte in een mooie hoop....gadverdamme.

En eindelijk, eind november was er dan EINDELIJK EINDELIJK EINDELIJK een hond voor me.. TUssen de tijd dat ik dat wist en dat ik haar daadwerkelijk kreeg viel ik bij het instappen in de tram met 1 been tussen tram en perron in. ik kwam niet echt prettig terecht, als ik alleen was geweest weet ik niet hoe ik er zo snel uit had moeten komen. Een stevige ruk van Idéfix deed me weer met 2 benen op de grond, in de tram staan.. leuk joh met een lichte broek als het regent op je knien in een natte tram vallen... mijn stok was krom, mijn scheenbeen geschaafd en dik, maar voor de rest was alles goed.:)

nog geen week later donderde ik op school bijna van de trap af. (mijn stok hing aan mijn arm, en die kwam tussen mijn benen terecht, en daar lag ik..gelijk een stevige hand die me tegenhield.anders had ik nu niet meer achter deze laptop gezeten (die had ik in mijn handen. mijn stok belande een halve verdieping lager, het touwtje hing nog wel aan mijn arm..met nu een blauwe zere knie kwam ik weer met de schrik vrij.

Daarna heb ik gelukkig niet meer zulke capriolen uitgehaald... ja, de tweede dag ofzo dat ik alleen met Minou naar school ging stuurde ik zo op haar in dat ze gedwongen was om op een muurtje te springen en mij kijhard mijn knien te laten stoten tegen een stenen muurtje.:) (valt mee toch?;)

Ik wist dat ik stage moest gaan lopen. net voor de kerstvakantie.. de plek die me in eerste instantie was toegwezen ging gelukkig niet door en werd vervangen door een stage binnen de school....pffff zucht wat ben ik daar, nu nog steeds, blij om!!!

Zeker toen ik Minou nog maar net had, leek het allemaal zo simpel. Minou werkt goed, wat doe ik nog hier op school? daar kwam ik nog wel achter.... Tjah. minou is heel goed in uitproberen.dat hebben jullie allemaal op mijn weblog gelezen. Ik weet nog wel dat ik ooit eens behoorlijk kwaad op school kwam..ik was op mijn laatste stuk vanaf de tram naar school wel 3 honden tegengekomen!! en Minou verdomde het gewoon om ze te negeren en liet me daardoor bijna struikelen over een paar stoepranden... Volgens mij sprak mijn gezicht toen aardig uit wat ik toen voelde.:)

Gelukkig weet ik nu aardig hoe ik nu ECHT tot haar door kan dringen, al blijft het een pittige tante, die af en toe gewoon behoorlijk eigenwijs is..maarja..een hond die nooit een fout maakt is geen hond wat mij betreft..en ik ken voorbeelden genoeg van wat voor honden ik NIET zou willen wat edrag betreft. Wat dat betreft passen Minou en ik wel bij elkaar en doet ze gelukkig met name in huis geen dingen die ze dus ECHT niet mag! Dingen slopen heeft ze eigenlijk nooit gedaan..een beetje rotzooi maken misschien, maar dat in die bloempot graven is ook over. Minou is af en toe gwoon een beetje "stout"maar het is geen gedrag wat ze echt nooit meer zou mogen doen. Ach..af en toe en beetje blaffen gaat een mens niet dood van... Minou weet dondersgoed dat ze tijdens het eten in haar mand blijft en dat ze geen eten van tafel/aanrecht mag jatten.. (moest ze eens proberen waar ik bij ben!!

Volgene week begint school weer.. Een heel schooljaar op school, MET hond!! ik ben benieuwd wanneer het Minou voor het eerst gaat lukken met haar gesnurk de lessen te verstoren!!!:P muwahaha

Wel wil ik gaan kijken of ik haar wat leuke "handigheidjes"kan bijleren, al weet ik niet helemaal of het wel mogelijk is.. ik wil bepaalde lokalen gaan benoemen, op nummer..Tuurlijk, minou kan geen bordjes lezen, maar ik kan wel bepaalde plaatsen een naam geven...en als dat me nou lukt hoef ik op die irritante derde verdieping niet meer moeilijk te doen, dan laat ik het aan minou over.:)

nou, ik ga het hier ff bij laten, ik heb niks meer te melden.

allemaal de groetjes!!