hoi allemaal,

vanmorgen moesten we dan toch echt weer stevig aan de bak en aardig
bijtijds naar school. viel nog mee hoor, om kwart over 8 liepen we
buiten. helaas, al na een meter of 30 ging wylou, deze keer midden op
de stoep door de hurken. ik heb haar letterlijk aan de kant geduwd dat
accepteerde ze gewoon, het duurde een aardige tijd voor ze weer naast
me kwam staan. blijkbaar was ze nog niet klaar want zo'n beetje midden
op de weg gebeurde hetzelfde alleen nu had ik geen idee waar ik heen
moest.

Het gebeurt dus niet elke dag en er is geen
peil op te trekken.
vrijdag zaterdag en zondag ging het goed en nu dus
weer niet.

ik moet rond die tijd extra goed opletten omdat er van
alle kanten moeders met kinderen voorbij kunnen komen opweg naar
school.
we hadden onze tijd dus echt wel nodig want uiteindelijk kwam de bus
al vrij snel toen we op de halte stonden.
catharijnen ging weer heel erg goed, al is ze soms erg enthousiast en
moet ik haar wel wat in laten houden want het liefst huppelt ze het
station over.
de route van het station in ede naar school ging echt heel goed.
alleen die kleine stoeprandjes, die ze vorige week gewoon in 1 keer
goed deed, wilde ze nu dus liever overslaan maar vverder liep het echt
gesmeerd. we waren allebei zeker van onze zaak en dat geeft vooral bij
mij heel veel rust. geen slecht weer dus ik kon me goed op wylou en
de route concentreren en bijsturen als dat moest. aangezien ik een
rekenfoutje had gemaakt waren we toch veel te vroeg maar we hebben er
toch echt wel een stuk sneller over gelopen. op school wees ze me
netjes de kluisjes aan. ze stopt nog niet heel erg zelfverzekerd maar
dat heeft ze soms ook bij andere nieuwe te zoeken objecten dus dat
komt nog wel.
in de kantine raakte ik even de kluts kwijt. "rustig blijven mel, laat
het die hond maar uitzoeken want zij weet het wel". inderdaad met een
klein omweggetje kwamen we er. ook hier lijkt de opstelling weleens te
veranderen en aangezien ik daar nog niet honderd procent de indeling
snap wordt het dan lastig. maar gelukkig hebben we in die kantine een
duidelijk doel, een trappetje omhoog. je komt dan in een ander iets
rustiger gedeelte waar onze groep altijd zit. heel handig want als we
dat trapje eenmaal hebben weet ik weer dat we goed zitten.
wylou kroop lekker onder tafel terwijl ik maar eens ging studeren. ik
was in een goede bui en heb dat zo'n anderhalf uur volgehouden en toen
was de accu van mijn laptop leeg en hadden zich inmiddels meer
klasgenoten bij mij gevoegd.
na de lunch en een snelle uitlaat voor wylou bleek dat ik een te maken
opdracht had gemist dus zaten we nog een tijdje in de mediatheek.
wylou laat alle mensen gewoon hun ding doen. zelfs toen iemand onder
tafel dacht goh waar sta ik op wat wylou's poot bleek te zijn bleef ze
gewoon liggen.
we hadden les in 1 van de bijgebouwen en wel in een gebouw waar ik
slechts 1 keer eerder was geweest en die nu ineens wel veel op ons
rooster blijkt te staan. een doolhof. dit is echt geen prettig gebouw.
alle lokaalnummers zitten door elkaar. 302 zit op de begane grond en
322 op de derde verdieping. Logisch toch we hebben ons rot gezocht met
zijn allen om het goede lokaal te vinden:)
wylou liep even een rondje door het lokaal terwijl ik mijzelf van jas
en tassen ontdeed. grappig. ze kijkt even bij iedereen en loopt dan
weer verder. ze kwam uiteindelijk weer bij mij uit en toen ik dat
vroeg ging ze maar onder tafel liggen.
het waren slaapverwekkende uurtjes. pfff suffe praatles. wylou had er
op het laatst duidelijk ook geen zin meer in. koos de meest
ingewikkelde standjes enn schoof alle kanten op. gaapte een keer vrij
hard. zuchte eens, ging uitgebreid zichzelf schoonlikken, ging zitten
oh dat was de tafel , ging zo liggen dat ik geen beenruimte meer had.
leuke manier om hoe dan ook aandacht te krijgen.
na de les was ze erg blij dat ze mee mocht. toen ik haar een beetje
gek maakte sprong ze bijna met haar voorpoten op tafel wahaha.
we gingen met de bus terug met zijn allen hadden we bedacht. ik vond
het best, was aardig gesloopt. op het station hoefden we niet heel
lang op onze behoorlijk volle trein te wachten. we hadden weinig
plaats maar het inparkeren ging nu redelijk. ze komt nu redelijk
makkelijk overeind als ik het tuig pak. heel fijn want in een rijdende
bus op staan om je hond in te tuigen vind ik niet ideaal. op
catharijnen was ze wat slordig, wilde zo graag en zag daardoor een
stilstaand persoon maar even over het hoofd. jah wylou dat gaat um
niet worden!
ze bracht me netjes in de bus en ging daar netjes zitten. toen ik even
gek met haar deed werd ze wel even wild maar ging uiteindelijk lekker
rustig liggen.
thuis was ze supersuper gehaast. mensen wat een drive. na een plas en
poep pauze (jah dan kan ze ineens wel wachten tot we bij het
uitlaatveld zijn ging het wel iets rustiger maar ze zou het liefst
gaan rennen.
ze stormde dan ook met veel geweld het huis binnen. liep een paar
rondjes, greep het flostouw (de verkeerde) en sloeg er even wild mee
in het rond. bingo, dat was een rekje wijnglazen. 1 van de vijf zijn
helaas overleden. ik dacht van niet maar helaas misgedacht. grappige
is dat zodra ik het woordje mand laat vallen ze zich er direct in
stort neerploft en binnen een paar minuten weer vrolijk verder slaapt.
ik heb mijn opgewarmde maaltijd naar binnen geschoven en ben na het
opruimen nog even met haar gaan dollen in de tuin. als ze honger heeft
is het een felle tante en stond stevig te blaffen terwijl ze aan het
flostouw stond te sjorren maar de aandacht kan zomaar weg zijn voor
het spel en doet ze een poging de planten te bestuderen. en nu ligt ze
voldaan te maffen.
ik ben niet ontevreden over vandaag al moet er wel het nodige anders.
we moeten er samen nog een goed ritme in vinden en de klas moet leren
ermee om te gaan. ze is niet geaaid ofzo maar wylou heeft al wel
ontdekt dat je bepaalde mensen gewoon achterna kan lopen. als die
persoon dan achter me gaat lopen als ik dat vraag gaat ze weer gewoon
aan het werk maar moet ik haar wel scherp houden..
soms vlieg je als student van hot naar her en kan ik het af en toe al
niet volgen laat staan hoe duidelijk het dan voor wylou is.

hihi nog iets grappigs, ik was even naar de wc gegaan en had wylou bij
de wasbakken afgelegd. op een gegeven moment hoor ik dat ze gaat
lopen, er komen wat mensen binnen. het is een raar hok daar, muurtjes
en hoeken met nog meer deuren kortom een leuk doolhof (ja zelfs de
wc!)
toen ik uit de wc kwam was wylou mij blijkbaar aan het zoeken. ik riep
haar maar ze wist niet waar ik was. toen ze uiteindelijk me zag rende
ze hard op me af en sprong tegen me op. ohhh baass ik heb je ZOOOOOOOO
gemist!
jammergenoeg kan ik haar daar niet even ergens aan vast leggen,
anders zou ik dat wel doen. dat wordt lus om mijn voet als ik op de
wc zit want het hok is toch echt te klein voor ons 2!

en nu moet ik eigenlijk nog genoeg doen voor morgen, les van half
tien tot half 6 jawel met 1 keer een half uurtje en 2 keer tien
minuten pauze. ik ben heel benieuwd, want we hebben morgen weer een
les drama en daarin komen de meest vreemde dingen aan bod zo nu en
dan, onze eerste les sport en spel (de laatste van deze serie lessen
is een special visueel gehandicapten:), en we hebben morgen ook nog
muziek. lekker creatief dagje dus. ook hebben we een hoorcollege,
eens kijken of het inderdaad lukt wylou onder mijn stoel te krijgen,
en anders mag ze lekker in het gangpad. vanalles wat, dus!
ik ga morgen eens goed opletten wat er niet goed gaat en waar ik geen
oplossing voor weet gaat gelijk een mail over naar de trainer. van
Minou heb ik 1 ding geleerd: dingetjes die erinslijpen of niet goed
gaan, kan je maar beter zo snel mogelijk mee aan de slag gaan.
ondanks dat ik met een totaal ander hondje te maken heb nu, wil ik
haar graag zo houden zoals ze nu is en ik merk dat dat me op een dag
als vandaag met aardig wat hektiek best wel moeite kost om alles
"volgens de regels"te blijven doen.



en als klap op de vuurpijl belt zojuist Minou's baasje om te vragen
hoe het met de nieuwe hond gaat en krijg ik te horen dat Minou het
prima doet, maar dat Heike op 24 september is overleden. vermoedenis
een hersenbloeding, de dierenarts in dordrecht weigerde te komen en
onder druk van een andere dierenarts zijn ze alsnog gekomen (ze
hadden geen vervoer dus konden niet zelf op stel en sprong met haar
naar de dierenarts), ze was al in shock toen de dierenarts
uiteindelijk kwam en vermoeden was dat ze fixe hersenbeschadiging had
opgelopen en dus hebben ze haar laten inslapen. minou wilde van dit
alles niks weten, ze hebben geprobeerd haar erbij te betrekken maar
ze liep elke keer naar de andere kant van het huis na een korte
snuffel. helaas, Minou is haar huismaatje kwijt.

ik ben blij dat mijn meisie goed terecht is gekomen, het gaat erg
goed met haar, ze probeert haar baas nog weleens in de maling te
nemen maar hij heeft het nu wel sneller in de gaten. ze hebben zich
verwonderd over het klappertanden wat ze doet vlak voor ze eten
krijgt, dit hadden ze nog nooit meegemaakt. het klopt maar is mij
nooit zo opgevlalen, dacht dat alle honden dat wel deden maar wylou
doet het idd ook niet. die smakt alleen maar als ze moet wachten op
haar voerbak met inhoud.




groetjes,
Melanie