Hoi Allemaal,

Vrijdag: ik wist dat er iets anders was. mijn baasje ook natuurlijk. maar het liep allemaal ook nog eens anders dan dat mijn baasje had gehoopt.

Het begon al in de bus. ze zei niet veel meer tegen me, ze hing maar wat. uiteindelijk had ze ineens besloten dat we, ergens halverwege uit de bus moesten.ik wist niet waar we waren. er was een fietspad die we overstaken. wat nu?dacht ik nog??nou, helemaal niets. mijn baasje ging erbij zitten. zomaar.midden op de stoep. raar mens he. nee, ze zag er ook niet helemaal lekker uit.heb geprobeerd haar op te vrolijken door boven op haar te klimmen maar ik werd (niet echt overtuigd, weggeduwd. toen ging ik maar naast haar liggen.
na een minuut stond ze gelukkig al weer op hoor en toen er een bus kwam stapten we weer in. mIjn baasje kon wweer fatzoenlijk op haar benen staan maar ze was blij dat ze in de bus weer kon zitten. er was hier tenminste genoeg frisse lucht en tegen de tijd dat we (met een omweg) helemaal op het station aankwamen had mijn baasje weer wat meer praatjes tegen me. ze was nog niet zo snel, maar toen we uiteindelijk op stage waren aangekomen en ze een "tweede"ontbijt"had genuttigd was ze gelukkig weer helemaal mijn vrouwtje.

Ze was druk, die laatste vrijdagochtend. rondde vanalles af en pakte spullen in. na de lunch was mijn baasje niet aardig:ze liet me niet uit.
maar later bleek dat niet erg te zijn: die grote leesregel van haar werd losgetrokken, en alles werd in die grote koffer gestopt. mijn grote vriendin kwam weer binnen, liana, en knuffelde me. meer mensen deden dat.leuk hoor, al die aandacht. en toen ging er een telefoon en na dat telefoongesprek tussen liana en iemand, werden alle spullen opgepakt, ook mijn spullen. kleed, speeltje, waterbak, alles ging mee. ik mocht los mee naar beneden. ik keek nog eens om naar de plek waar ik het afgelopen half jaar zovaak gelegen heb, me vervelend, slapend, kluivend...
Op de 1 of andere manier wist ik het:ik kom hier niet meer terug. maar tijd om daarover na te denken kreeg ik niet. ik mocht los mee de trap af. ik dacht dat ikwel mee naar buiten mocht maar we gingen de andere kant op. er ging een deur open en daar stond mijn baasjes moeder. na een laatste knuffel voor mij, succes en bedankt voor mijn baasje werd ik aangelijnd, en samen liep ik met mijn baasje en haar moeder naar buiten, naar de auto waar ik in werd gezet. dag stage, dag infostrada. ik vind het niet zo erg. ik heb me regelmatig verveeld. hoopte op iets leuks maar dat kwam er bijna nooit. alleen tussen de middag mocht ik in het begin buiten los lopen rennen en spelen. de laatste weken werd me dat ene lolletje ontzegd nadat ik binnen 2 keer de boel had ondergekotst wat bleek te komen door mijn vreetgedrag. maar toch ging ik er altijd vol frisse moed weer naartoe. elke dag weer, want ik kon leuk spelen met een paar collega's van mijn baasje. die zal ik wel missen hoor. ze vonden mij erg lief en ik hen ook natuurlijk!

thuis werd ik gelukkig wel uitgelaten!!!

en nu hebben we een lang weekend. heeeeel lang als je het mij vraagt want er gebeurt hier niets. we zijn veel alleen want het is carnaval. mijn baasje doet niet mee aan die drukte, maar de rest van het gezin wel. we zijn dus veel samen thuis.we kunnen niet echt ergens heen waar ik lekker kan rennen zonder iemand erbij, dus ik moet het doen met extra aandacht en spelen. morgen beter, hoop ik, of misschien strakjes nog even...wie weet!

woensdag gaan we weer naar school. we hebben pas de route goed geoefend en ik weet hem beter dan mijn baasje volgens mij.
ik zal haar dan eens laten zien wat ik allemaal kan!
maargoed, ik heb nu even niet zoveel meer te melden. ik zal de belevenissen van onze eerste schooldag hier ook wel weer neerschrijven. maar dat duurt dus nog even!

dikke knuf!
ikke