Gepost in: Algemeen
Door: melanie
Onderstaande column stond in de UWV perspectief van feburari 2011. Toevallig kom ik hem net weer tegen en hij blijft leuk!





'Het lijkt me zo erg' (door Vincent Bijlo)

Hoe is het nou eigenlijk precies om te zien? Hoe ervaar je dan de wereld?
Het lijkt me zo moeilijk, dat je de hele tijd maar afgeleid wordt door al
die beelden… Heb je daar speciale scholen voor, die je daarmee leren
omgaan? En hoor je nou ook slechter – dat zeggen ze vaak – als ziende? Je
reuk is natuurlijk ook veel minder ontwikkeld dan die van mij of is dat
een
vooroordeel? Als ik te impertinent ben, moet je het zeggen, hoor.
En je bent natuurlijk ook stukken minder muzikaal. Of niet? Je
concentratie is waarschijnlijk ook minder goed. Lijkt me toch erg lastig.
En weet je, ik vind je echt heel knap dat je dat schrift kunt lezen. Het
is zo klein en je doet het zo snel, al die krulletjes en lijntjes. Maar ik
vind het ook zo ontzettend dapper zoals je je door het leven slaat. En dat
je nooit het echte niets kunt ervaren, dat je denkt dat niets een witte
waas is. Maar dat kan niet, want wit bestaat niet voor mij, dus mijn niets
is jouw niets niet. Jouw niets is altijd iets. Het lijkt me zo erg dat er
altijd iets is. En al die kleuren. Baal je daar nooit eens van?
En hoe ga je om met lelijkheid? Ze zeggen dat er zo veel lelijks is. Het
moet toch af en toe niet om aan te zien zijn. Hoe verwerk je dat allemaal?
En heb je veel steun van je lotgenoten? Praat je erover met anderen? Ken
je Peter de Groot? Waarom? Nou, die kan ook zien.
En jezelf in de spiegel zien: ik moet er niet aan denken. Wat een
confrontatie moet dat toch altijd weer zijn, wat een klap voor je
zelfvertrouwen. Lijkt me echt heel moeilijk allemaal. En als je je ogen
dichtdoet dan gaat dat gewoon door met die beelden, heb ik wel eens
gehoord. Is dat echt zo? En dat je ziet dat al die andere zienden naar je
kijken. Je wordt constant bespied: verschrikkelijk. Ben je dan ooit op je
gemak?
En dat je altijd licht nodig hebt – je bent echt een lichtjunk, zo
ontzettend afhankelijk. Overdag gaat het nog wel, met die zon, maar ’s
avonds heb je allerlei lichtprotheses nodig om te kunnen functioneren. Ik
heb wel eens gehoord dat zienden niet eens kunnen eten zonder licht.
Is dat echt waar? Als ik te veel vraag, moet je het zeggen, hoor. En klopt
het dat je, als je een ziende met een andere huidskleur ziet, meteen
anders over hem of haar gaat denken? En als je nou kon kiezen, hč, ziend
of horend, wat zou je dan kiezen?
Hť, niet boos worden. Ik ben niet cynisch, ik vraag jou gewoon wat je mij
net allemaal vroeg.’

(Bron: UWV Perspectief februari 2011)

20 February, 19:50:11: Aan de kook

Gepost in: Algemeen
Door: melanie
Hallo allemaal,

Aan de kook, tja, wat moet je daar nu weer van denken. Nou, gewoon, aan de kook, of aan de bak, maar dat is ook weer een dubbelzinnige uitspraak.
Nou goed, to the point dan maar: koken dus.
Omdat ik ooit het huis wel eens uit wil en ik dan niet elke dag op water en brood kan leven, was het toch de hoogste tijd eens serieus met koken te gaan beginnen. Ik heb in mijn middelbare schooltijd, bij Bartimťus natuurlijk ook de nodige dingen geleerd en ervaringen opgedaan. Maarja, dat was al weer een jaar of 4 a 5 geleden en dan is het er weer aan beginnen best lastig.
Mijn primeur was vorig jaar zomer eigenlijk al, toen we op vakantie waren in Emmen hihi, ik ging aardappels bakken en die waren goed gelukt.
Omdat ik thuis was komen te zitten en nog niet echt dagbesteding had om het zo maar eens te zeggen waren de afgelopen maanden de perfecte tijd om het koken weer serieus op te gaan pakken.
Met een ambulant begeleidster van Bartimťus dook ik de keuken in en we begonnen met het klaarmaken van macaroni. Opzich een vrij makkelijk te bereiden maaltijd, maar als je dat zou doen met je ogen dicht kom je erachter dat je op hele andere dingen moet gaan letten.
De macaroni koken is niet zo moeilijk. water in de pan, deksel erop, vuur aan en wachten tot het kookt, wat je over het algemeen goed kunt horen, vaak gaat het deksel van de pan gezellig meetrillen.
Macaroni erbij. Maar hoe weet je hoeveel macaroni je hebt zonder braille weegschaal...
Ik heb een lijst gekregen met allerlei hoeveelheden. 1 mok water is bijvoorbeeld ongeveer 150 ml. sprekende weegschalen zijn erg duur en brailleweegschalen heb ik nog niet kunnen vinden bij de gebruikelijke hulpmiddelenleveranciers als World Wide Vision, dus dit soort dingen zijn dan heel handig.
Dus, macaroni in de pan en de kookwekker zetten. Die moet dus nog even van markeringen worden voorzien.
Macaroni afgieten, niet zoals veel mensen doen met het deksel half op de pan zodat de inhoud in de pan blijft en alleen het water wegloopt, maar met een vergiet, en daarna weer terug in de pan.
Dan met de koekepan aan de haal. Gehakt rullen. Hoeveel boter? wanneer is de boter gesmolten? Als je als blinde op gehoor wilt koken, gebruik dan de simpelste margarine. geen roomboter of olie, want dat sist niet als het heet genoeg is.
gehakt in de pan, hoelang duurt het voor dat dat klaar is? door het te doen leer je te ontdekken wanneer het goed is. We gaan wel uit van een bepaalde tijd, maarja, die tijd is dan ook wel weer een beetje gebonden aan de hoeveelheid in de pan. maar rauw gehakt voelt anders aan als gaar gehakt, als je er met een spatel doorheen gaat. Dan het uitje erbij en het begint gelijk lekker te ruiken. een zakje kruiden met daarbij 150 ml water (1 mok dus) en een zakje groenten. ben ik niks vergeten? als de boel gaar is en goed gemengd (dus gestructureerd de boel roeren en omscheppen, gaat alles door de macaroni heen en gaat er kaas overheen. OK, normaal gesproken zou je de macaroni zo'n beetje tegelijk koken met het bakken van het gehakt en de groenten, maar zo zijn we begonnen.
Missie geslaagd. het doorroeren in de pan is ook wel een kunst opzich, en moet gestructureerd, anders heb je 1 hap met alleen macaroni of alleen maar gehakt en groenten.
Ook het gestructureerd werken vraagt wat oefening en ervaring. Ik kan weleens klagen over de hoeveelheid schaaltjes, bordjes en andere rotzooi als iemand gekookt heeft en ik heb de beurt om af te ruimen, maar ik ben zelf geen haar beter. bij het in de pan gooien van de groenten (vanuit het zakje) valt er ook het nodige naast de pan, dus dat moet ik een volgende keer toch anders gaan doen. maargoed, missie 1 geslaagd.

Daarna zijn we begonnen met het iets moeilijkere werk: stukken vlees bakken en braden. De ambulant begeleider was gelukkig al met een aantal mooie handigheidjes op de proppen gekomen, zoals een opklapbare snijplank, tja hoe moet ik het anders noemen.
Het is een ronde snijplank, met aan 1 kant een soort handvat.. de zijkanten van de ronde plank, kun je omhoog duwen als je hem vast hebt waardoor de plank in een soort schep verandert. zo is het overgieten van je snijsel..raar woord, in schaal of pan een stuk gemakkelijker en gooi je er niet zo snel iets naast.
Ook het kiezen van een goede vleesdraaitang is lastig. de meeste vleestangen hebben een klein gripvlak. ze zijn smal, of de 2 delen zijn zo gemaakt dat er in het midden als je de tang dichtknijpt, een holle ruimte is. maar er bestaan ook draaitangen waar de 2 spatels als het ware lepeltje lepeltje in elkaar vallen als je hem dichtknijpt en dat heeft als voordeel dat je bij het vastpakken van vlees o.i.d. een groter gripvlak hebt en het dus veel makkelijker is je vlees om te draaien.

we gaan bloemkool koken, met aardappels en hamburgers. Wij zijn thuis met zijn vijven, maar 5 stukken vlees in 1 pan is niet slim om mee te beginnen. voor de aardappels en groente maakt de hoeveelheid niet zo uit.
Aardappels schillen is inmiddels een beetje mijn taak geworden. niet elke aardappel is even gemakkelijk. Het is belangrijk om gestructureerd te schillen, zodat je weet waar je geweest bent, maar voorkomen dat er weleens pitten blijven zitten lukt nog niet altijd. (tips altijd welkom!)
Af en toe de aardappel even in het water houden maakt het makkelijker eventuele resten van de schil op te sporen. door het schillen wordt de aardappel glad en voel je het verschil niet meer tussen schil en geen schil.
Bloemkool schoonmaken. Het kan met een mes, maar dat kan ook met de hand. je trekt eerst de bladeren van de kool en daarna gewoon de roosjes er van af. gaat niet altijd even makkelijk maar het is makkelijker dan eerst de onderkant wegsnijden.
Hoelang koken is ook een beetje eigen smaak natuurlijk en we gaan in eerste instantie uit van 20 minuten voor de aardappels en een kwartier voor de bloemkool. Je ruikt en hoort het meestal goed als het gaat koken, maarja, met 2 pannen tegelijk is het altijd de vraag, welke is het. door je hand boven de pan te houden (zonder deksel) kan je goed voelen of de boel kookt. als je hand gelijk vochtig wordt weet je dat het raak is.
Dan het vlees braden. Boter in de pan en hamburgers erin, 2 tegelijk. 1 een beetje links, 1 een beetje rechts.
Het keren lukt niet gelijk. Ik krijg geen grip en voel niet goed wat ik doe, dus het vuur gaat uit en we oefenen even met een boterham op een bord (erg fijn dat je kan voelen wat je doet zonder je vingers te verbranden...
Dit een paar keer gedaan en toen het met de hamburgers geprobeerd. Het grip krijgen blijft lastig, de tang onder het vlees krijgen en dan ver genoeg om het vlees om te kunnen draaien. een hogere pan, zoals een hapjespan, zou een uitkomst moeten zijn.
Het lukt. de eerste 2 hamburgers zijn aan de donkere kant, omdat het keren niet gelijk was gelukt. we hebben tijd over dus we doen er nog 2 en dat gaat een stuk beter. Ook deze missie is geslaagd! later bak ik ook nog de laatste hamburger voor een laatkomer en kom onder het tafel afruimen uit door deze actie. mooi, want ik heb er wederom een beetje een zooitje van gemaakt.

Missie 3: rauwe andijviestamp met spekjes en karbonade. eigenlijk is het makkelijker dan bloemkool, want je hoeft geen groente te koken. De karbonades zijn wel anders dan hamburgers, op het harde ongelijke bot krijg je moeilijker grip en de karbonades zijn zo groot dat ze met zijn 2en de hele pan vullen. ik moet er dus ook op letten dat ze niet over elkaar heen komen te liggen en dat ik ze allebei omdraai en niet steeds dezelfde.
er brandt ook deze keer niets aan. het stampen van de andijvie door de aardappels is ook iets om aandacht aan te besteden, voor je het weet duw je met de stamper je net gestampte aardappel/andijvie uit je pan, maar ook deze maaltijd is weer geslaagd.

En dan gaan we aan de nassi. Inmiddels hebben we een hapjespan. Dat is wel nodig, voor een pan nassi voor 5 personen.
Eerst het varkensvlees nog wat fijner snijden en een uitje en natuurlijk rijst koken EN HET ZOUT NIET VERGETEN!
Boter smelten en het vlees in de hapjespan. lekker hard laten bakken. Ook bij dit vlees voel je de structuur veranderen naar mate het gaarder wordt. Na een aantal minuten de ui erbij en daarna de nassigroenten en de nassikruiden met 150 ml water.
Oja. per persoon eet je ongeveer 1 kopje rijst. Als je voor meer dan een man of 2 kookt, kun je per kopje rijst een kopje water toevoegen, dan hoef je de rijst niet meer af te gieten, hij is fijn! niet doen met een 2 persoons maaltijd, dan brandt je rijst aan!!! niet mijn ervaring hoor!
maargoed. inmiddels is de pan al lekker vol. vlees, ui, groente en kruiden, voor 5 personen en dan moet de rijst er nog bij. een lepel rijst, dit roeren door de nassi, weer een lepel rijst, enzovoorts. er valt de nodige rijst naast de pan en het roeren wordt dan wel erg lastig, want wat is nu wat en zit het wel door elkaar?
De rest van de maaltijd, satťsaus, en een gebakken eitje eroverheen zijn gelukkig niet mijn verantwoording, dat mag ik lekker uitbesteden! missie geslaagd maar het schoonmaken en opruimen van de keuken heeft me die avond heel wat tijd gekost.

En wat gaan we dan eens doen. Een ovenschotel leek me wel wat. Er werd zuurkool voorgesteld. wat denk je nou zelf... dat feest gaat mooi niet door. Ik ga niet iets maken waar ik zelf een pesthekel aan heb, het werd dus uiteindelijk chowarma schotel. Rosti, ui, chowarma, spersiebonen, kaas en sesamzaat. volgens mij ben ik niks vergeten. oja, wat kruiden, geloof ik.
Dus, rosti en ui bakken, chowarma bakken en bonen koken. ovenschaal invetten en daarna alles erin gooien, chowarma, rosti met ui, bonen, kaas, sesamzaat. volgorde is volgens mij een beetje anders maargoed. en dat nog zo'n 40 minuten in de oven geloof ik. Ja, die oven... Wij hebben een gevalletje onaanpasbaar en onaangepast. knopjes die, als je ze meer dan 1 keer indrukt ineens iets heel anders doen, en een draaiknop die doordraait tot het oneindige. Niet echt een blindvriendelijk gevalletje dus, maar uiteindelijk is ook deze maaltijd weer in goede aarde gevallen.
wat staat er voor deze week op het programma? dat weet ik nog niet helemaal, maar dat moet ik wel zsm laten weten aan de ambulant begeleidster. Ik dacht aan pudding koken en proberen een eitje/pannekoeken te bakken, eigenlijk wat dingen proberen waarvan ik niet weet of ik het kan en, als ik het wel kan, of het een beetje te doen is of dat het iets is wat ik beter uit handen kan geven. maar verdere kooktips zijn welkom hoor!

Ik heb zelf al een keer tosti uitgeprobeerd. beetje verbrand aan 1 kant maar nog best te eten.

Vanmiddag ging ik dan weer nassi koken. Je moet het natuurlijk wel bijhouden om ervaring op te doen.
Dus, uitje snijden en vlees klein snijden. Dat vlees ging prima, al was het soms een beetje onwillig. die ui was vandaag niet lief voor mij want mijn mes (die heel scherp was) schoot uit in mijn duim. Ik voelde het wel even maar dacht ach het gaat wel, maar ik dacht op een gegeven moment goh volgens mij bloed ik toch wel een beetje. ik spoel mijn handen af, zuig op mijn duim. hmm, best veel bloed. toch maar even een pleister... toen ik daarbij hulp kreeg bleken mijn net gesneden uien rood te zijn uitgeslagen en de handdoek waar ik mijn handen had afgedroogd ook. oeps!
Dus terwijl de ui voor mij wordt gesneden begin ik met het vlees. gaat allemaal best, uien erbij (niet die rode!), groente erbij. lekker bakken. nou, dan de rijst er dus maar bij (die had ik al eerder gekookt.
Goh, komt dan de vraag, Hoe zit het eigenlijk met de nassikruiden.... shit, vergeten! het eindresultaat was gelukkig goed uiteindelijk, ondanks de kruiden er veel te laat pas bij kwamen.
maargoed... aldoende leert men, hoop ik... Het schijnt zo dat ik morgen weer voor de andijvie mag gaan zorgen. Eens kijken of we dan weer iets stoms gaan vergeten!!!

02 June, 22:12:36: Gedicht: even een dutje

Gepost in: Updates
Door: melanie
Met dank aan de les taal en verbeelding voor de dichters-inspiratie:D
geschreven op 01-06-2010
Even een dutje

Even een dutje,
liggend in je mand
schokkend met je poten,
helemaal in dromeland.

Even een dutje,
onder tafel in de klas,
Na de rit van huis naar school,
die vandaag weer pittig was.

Even een dutje
na het rennen in het bos
want na gedane arbeid
gooi je alle remmen los.

Even een dutje,
na een lange drukke dag
vol mensen en obstakels,
die jij allen overzag.

even een dutje
met je lijf tegen me aan,
we zijn weer thuisgekomen
Goedzo joh, je hebt het goed gedaan!

Even een dutje,
je kop tegen mijn borst
Zachtjes streelt jouw tong mijn hand
misschien heb ik wat gemorst?

Even een dutje
na het verorberen van je voer
je maag moet even rusten
na dat schransen en een boer.

Even een dutje
aan de voeten van de mens
dromen over grote stokken
is toch ieders hondenwens?

Even een dutje
In de zon of bij de haard
Languit op je zij,
warm je je van snuit tot staart

Even een dutje,
je lijkt soms nog een kind,
want na werken en na spelen,
moet ik je knuffelen en strelen,
omdat ik jou de allerbeste vind!


» Lees verder

Gepost in: Updates
Door: melanie
KNGF Geleidehonden waarschuwt voor gevaarlijke ingrediŽnten tuinmest
KNGF Geleidehonden waarschuwt voor gevaarlijke ingrediŽnten tuinmest
vrijdag 26 februari 2010
Met het voorjaar in zicht staat vaak ook het bemesten van de tuin op de agenda. Dat daar risico´s aan verbonden zijn, heeft KNGF Geleidehonden enige tijd geleden op zeer confronterende wijze ervaren. Aspirant-geleidehond Balou, een labrador van 18 maanden oud en in goede conditie, overleed na het eten van organische mest. Dit alledaagse tuinproduct, wat bij veel mensen in hun schuur staat, bevat alleen dierlijke en plantaardige meststoffen. Veel honden vinden het erg lekker om op te eten. Het is echter niet algemeen bekend dat milieuvriendelijke tuinmest vermalen cacaodoppen kan bevatten en chocolade is nu eenmaal erg giftig voor een hond.

In milieuvriendelijke tuinmest (en organische grondverbeteraar) zitten soms hoge concentraties theobromine, de stof die in de cacaoboon voorkomt. Bij een hond van 30 kilo kunnen na het eten van 450 gram meststof (of 150 gram grondverbeteraar) ernstige vergiftigingsverschijnselen optreden die tot de dood kunnen leiden. Mensen kunnen deze stof goed afbreken via de lever en afvoeren via de nieren. Veel diersoorten, zoals paarden, runderen, pluimvee, vogels en honden kunnen dit niet.

Balou had getraind, gespeeld en ´s avonds heerlijk zijn brokjes gegeten. Net als altijd. Dat hij zich die middag ook aan een paar grote happen mest tegoed had gedaan bleek ´s avonds toen de vergiftigingsymptomen plots in rap tempo optraden. De dierenarts kon niets meer doen. Alleen als heel snel na het binnenkrijgen van een dodelijke dosis theobromine ingegrepen wordt, is een hond te redden. Voor Balou was dit te laat. Ellen Greve, directeur KNGF Geleidehonden is ontdaan: “We zijn ontzettend van dit tragische ongeval geschrokken. De betrokkenen rondom Balou hebben veel verdriet om zijn overlijden. Het was een ongeluk dat iedereen had kunnen overkomen.”

Als toonaangevend hondeninstituut wil KNGF Geleidehonden alle hondenbezitters dringend waarschuwen. Ellen Greve: “Dieren kunnen aan een overmaat aan theobromine sterven, vooral honden zijn erg gevoelig. Ik wil iedere hondenbezitter er op wijzen >KNGF Geleidehonden is reeds in contact getreden met diverse mestproducenten. Er blijkt een trend waarneembaar te zijn waarbij de vermalen cacaodoppen steeds meer worden uitgesloten van de mestsamenstelling. Vooral de reguliere A-merken voegen deze de laatste jaren veel minder of zelfs niet meer toe. Toch blijkt er nog een flinke voorraad in de schappen aanwezig en veel mensen hebben nog een restant zak in hun schuurtje staan. KNGF Geleidehonden adviseert de ingrediŽnten op de verpakking te controleren. Bij producenten pleit zij voor een duidelijke waarschuwing op de verpakkingen die cacaodoppen bevatten.

bericht zoveel mogelijk mensen bereikt.

07 February, 11:51:50: Januari

Gepost in: Updates
Door: melanie
Hallo allemaal,

Het is schandalig. een ruime maand geleden schreef ik de laatste blog!
Het is niet dat hier niks gebeurt ofzo hoor, nee das het punt niet. het schiet erbij in, andere dingen hebben soms voorrang nodig, dus ja..
maargoed. verder waar we waren gebleven.
Begin januari ben ik begonnen met stagelopen. met dank aan mijn welgeeerde leraar van de ict academie;).
ik had "hoe kom ik er?"niet helemaal voorbereid maar iedereen zei dat vind je wel. ok dan!
de eerste dag was de buschaufeur zo aardig om me voor de deur af te zetten! heel leuk, maar wist ik de weg nog niet;).
Wylou en ik hadden alleen nog wel wat moeite met het binnenkomen. er zit daar namelijk zo'n fijn draaihek. nu staat er bij ons op school ook ergens zo'n hek en daar passen we zonder problemen door. maar dit draaihek bleek dicht te zijn tot aan de grond. wylou kon er dus niet onderdoor waarop ik wel had gerekend. Voor haar dus niet zo'n lekker ontspannen binnenkomer, maar ze deed haar best. toen ik even moest wachten stond wylou alle kanten op te stuiteren (afreageren). Even een paar keer uitschudden en het was weer over.

Het gebouw leren kennen is lastig zeker omdat ik er maar 1 dag in de week kom. Maar we hebben een punaise in het houtwerk naast de deur gestopt, zodat ik zeker weet dat ik op de goeie plek zit!
Inmiddels heb ik er een paar weken opzitten en begin ik alles aardig te begrijpen. nadeel: we verhuizen waarschijnlijk binnenkort naar een andere verdieping. kunnen we weer overnieuw beginnen!;)
Ik heb het erg naar mijn zin, krijg goede begeleiding en feedback, ook van de leerlingen waar ik mee te maken heb. mijn gespreksvaardigheden moeten nog flink worden bijgeschaafd, maar we doen ons best!

Op school zelf is het druk.
Ik heb een waarschuwing voor een bindend afwijzend studieadvies gekregen, wat zoiets inhoudt als je hebt punten die je moet verbeteren, anders is het eind schooljaar einde opleiding.
Kort samengevat gaat het bij mij om mijn verslaglegging (die is te zakelijk (leuk hoor, ict vooropleiding!:), moet persoonlijker en ik moet meer in mijn verslaglegging laten zien dat ik theoretische kennis heb opgedaan, en mijn empathie moet beter. (redelijk belangrijk he in de hulpverlening!)
Met wat extra begeleiding hoop ik dat het lukt om de punten te verbeteren. over mijn verslaglegging wordt de feedback gelukkig al positiever

Half januari heb ik een voortgangsassesment gehad. dit duurt ongeveer 4 uur en in dit assesment voer je een aanmeldingsgesprek met een client (acteur), hier maak je verslag van en schrijf je een reflectie. daarna voer je een groepsgesprek (3 acteurs), je schrijft een overdrachtsrapport en een reflectie.
hiervoor heb ik zo waar een goed gehaald (31 van de 39 punten.
Wylou was erg ondeugend tijdens het geheel, tijdens het aanmeldingsgesprek had ik haar ergens afgelegd, wilde niet dat ze mij of de acteur zou afleiden, maar ze eindigde uiteindelijk toch onder mijn tafel! en tijdens het groepsgesprek lag ze vast aan een tafelpoot 1,5 meter bij me vandaan en ging eerst proberen bij de tas van een assessor te komen en toen piepen. dit genegeerd en dat deed de rest gelukkig ook!
ik was iig blij dat het erop zat. 's middags de laatste van 3 toetsen, en die heb ik waarschijnlijk weer grandioos verknald. of het herkansen word is nog maar de vraag, want kreeg vorige week bericht dat ze me per ongeluk de toets van vorig jaar hebben laten maken en dat nu onderzocht moet worden of die geldig kan worden verklaard.

de week erna bestond grotendeels uit verslagen maken (persoonlijk ontwikkelingsplan enzo. nooit gedacht dat ik voor 1 verslag nog eens een hele dag zou gebruiken.
18 pagina's schrijven over mezelf, feedback die ik heb gehad, en leerdoelen is niet echt mijn ding geloof ik!:)

en dan was het op vrijdag en zaterdag het laatste weekend van januari weer tijd voor de jaarlijkse Ziezobeurs.
(www.ziezo.org)
donderdag moest ik wat spullen inleveren op school en op de terugweg (na te zijn natgehageld in het bos van ede) heb ik marleen en vita opgepikt op utrecht centraal.
zij logeerden hier tot zaterdag. Het was erg gezellig, vita joeg mij mijn bed nog uit met een jankconcert (waar marleen vrolijk doorheensliep!) maar verder was ze braaf hoor!
Vrijdag op de beurs was het superdruk, het leek wel zaterdag. best veel bekenden tegengekomen, en Owen gezien, Wylou's grote vriend toen ze nog in de opleiding zat, maar ze bleef er rustig onder. keek wel naar elke herder die we onderweg tegenkwamen, duidelijk dat daar haar voorkeur ligt!
vita en wylou deden niet veel samen. wylou daagde uit en vita reageerde niet. heel even werd er gespeeld maar het was meer een soort begroeting. omstebeurt eten uit de zelfde etensbak, wylou rende als vita klaar was heel hard ernaartoe, maar helaas, ook vita eet snel haar bak leeg en zorgt dat er niks achterblijft!
zaterdag was het minder druk, vermoedelijk ook vanwege het slechte weer!
Wylou is vrijdag trouwens lekker gemasseerd en getrimt in de kngf stand. tijdens de massage kreeg ik zelf ook een stoelmassage, ik hoorde later dat ze eigenlijk te druk was met andere dingen, maar dat ze een bobbel in haar rug heeft die er niet helemaal hoort. Vermoeden is een wervel die een beetje aan de wandel gaat af en toe. Hiervoor moet ik nog even langs de dierenarts. hopelijk heb ik deze week een gat in mijn rooster waarin ik een afspraak kan maken. Het hoeft niet ernstig te zijn ofzo maar is wel belangrijk dat er even gekeken wordt. Wylou is ook erg lenig, maakt soms halve koprollen als ze op haar rug wil gaan liggen en vouwt zichzelf helemaal dubbel, kon er ook mee te maken hebben.
In de nvgstand is ze lekker get-toucht. een soort bewustwording van je hele lichaam wat ontspannend werkt. het duurde even voor ze zich overgaf, maar uiteindelijk lag wylou in een diepe slaap in de stand, helemaal relaxt en kreeg ik haar met moeite weer mee.
zaterdag niet zoveel gedaan op de beurs. nog even een potje showdown gespeeld en verder veel gekletst. Was inmiddels goed verkouden geworden en dat is nu sinds gisteren eindelijk bijna weer weg!

Zondag was een speeldagje voor wylou. punt is alleen dat wylou af en toe onverwachte dingen doet. de hele tijd loopt ze netjes mee (los), rent lekker, en dan ineens schiet ze erven van mensen op en komt vervolgens na een hele tijd pas weer tevoorschijn. dit is een aandachtspunt. ik had kaas bij me maar dat was niet lekker genoeg om voor terug te komen. in het bos in ede heb ik daar niet zoveel last van, ze kan daar weinig kanten op. blijft wweleens even achter staan snuffelen maar komt dan heel makkelijk weer als ze ziet dat ik gewoon doorloop. dat vind ik ook helemaal niet erg, ik roep dan niet omdat ik weet dat ze toch niet komt. maar als ze lekker loopt te scharrelen komt ze meestal gelijk als ik fluit of roep.
Ook het niet in de planten lopen in onze tuin is nog een hele kunst. ze kan HEEEL goed luisteren....nu nog het altijd doen:)
komt vanzelf, hoop ik:)

en dan zijn wij afgelopen dinsdag weer op de kynologenclub begonnen, met GH1. dit is lager dan waar ik met Minou destijds ben begonnen, met als voornaamste reden haar "losgeslagenheid"zoals hierboven beschreven en haar gebrek aan apporteerinteresse. speelgoed slopen of doodschudden is veeel leuker dan het terugbrengen. of ze pakt ineens iets anders. gister liep ze met een netje pinda's voor de vogels door de tuin. niet zo zeer om te eten, maar gewoon voor de heb. ook pantfoffels, bolletjes sokken en dat soort dingen zijn als ze in een wilde bui is erg in trek.

zo, nu ben ik even klaar met schrijven, plicht school roept! ik heb vandaag helemaal geen zin, maar anders komt er helemaal niets meer van terecht!

groetjes!

04 January, 20:46:15: en toenwas het ineens 2010

Gepost in: Updates
Door: melanie
En toen was het ineens geen 2009 meer, maar 2010. wat gaat de tijd nog hard! een half jaar geleden was ik net MBO-er af en stond mijn nieuwe school voor de deur, nu zit 1 semester er bijna op!

zoals denk ik bij de meesten, was december hier een lekker vol maandje. mijn laatste log is van 2 december en ik zal proberen om alles wat er sinds dien gebeurd is kort te beschrijve.
In de week van 14 december hebben we een extra nazorgbezoek ingelast.
Tijdens het vierweken bezoek is het looptempo aan bod gekomen. dit was vooral bij het oversteken soms te langzaam en hier heb ik toen goede tips voor gehad, die in eerste instantie hielpen.
Maar wylou besloot om het langzamer lopen maa eens wat fanatieker vol te gaan houden en voerde dit door tot de gehele routes die ik liep. mensen die ik liet meekijken zagen niets vreemds. ze kwispelde, haar werk was niet echt slechter ofzo, maar ze liep gewoon trager. ik heb dit een paar dagen aangezien en toen 's morgens op school aangekomen gelijk de trainer gebeld, die dit probleem niet echt herkende, maar ook niet bepaald in de buurt zat. gelukkig kon er de week erna toch iemand komen, maar inmiddels was het tempo al weer wat gestabiliseerd.
wel heb ik toen weer een paar hele goede tips gehad. het vertrouwen tussen mij en wylou moet van beide kanten nog groeien. wylou was af en toe wat onzeker en ook hier reeg ik goede tips voor. ik dacht weel dat ze af en toe onzeker was, maar ik wilde haar in het langzame werk ook wer niet al te veel op de huid zitten met kleine foutjes die ze maakte. dit had ik goed ingeschat. niet alles tegelijk dus. de bevestiging die ze van mij af en toe al kreeg, heeft zesoms echt nodig. en als het toch even niet loopt zo als ik wil, moeten we gewoon letterlijk een time out nemen. even stoppen, even gekdoen. zijn beide kanten de frustraties even kwijt en kan je weer met een schone lij verder. en het werkt echt!

vlak voor de kerstvakantie ben ik even gaan buurten op mijn ouwe vertrouwde mbo schooltje om mijn basketbal met bellen op te halen die na zo'n 2 jaar toch nog ergens is opgedoken. het is erg grappig om een route te lopen die je zelf heel goed weet en je hond totaal nieet. wylou had af en toe hele andere dingen in gedachte als ik, ging wat dingetjes aanwijzen maar wilde vervolgens op hoog tempo de school voorbij en de ikea was erg in trek.. ze zou er toch niet ooit geweest zijn???
in de school moest ze zich her en der even laten zien en daarna gingen we met een klein clubje oud klasgenoten naar de mack en dat was weer ouderwwets gezellig. je raakt snel ontvreemd van die ict-nerds!:D

de vrijdag voor de kerstvakantie moest er nog even van alles worden ingeleverd. dat zal bij mij wel nooit veranderen:)
en daarna gewoon echt vakantie! nee, een vakantie zoals op het mbo krijg je nu niet meer, men heeft bij ons op school blijkbaar de gewoonte om toets en assessmntperiodes zo'n beetje gelijk na de vakantiete plannen, of in iedergeval dicht genoeg om je te dwingen in je vakantie af en toe aan school te denken. ja,veel verder is het bij mij nog niet gekomen.

maar in de vakantie waren er ook nog genoeg andere dingen te doen. natuurlijk is het kerst, mijn moeder's verjaardag en oud en nieuw. alleen dat al neemt een hele week bij elkaar in beslag.
de vakantie begon met sneeuw, heel veel sneeuw en wylou vond het het einde. ik ook, nu ik niet meer naar school hoefde mocht het voor mij wel lekker blijven liggen.
toen wylou alvast met mijn zus naar buiten was, en mijn zus de ingang bij de poort wat sneeuw vrjer poogde te maken, bedacht wylou dat ze meer ruimte nodig had en smeerde hem. hollee, de wijde wereld in. er was toch geen kip op de weg, geen auto ploegt door 15 cm sneeuw heen in de straat.
het duurde even voor ze zich weer bij ons kwam melden. ik kwam net toen ze me wilde waarschuwen en toen kwam wylou toch vrij snel weer terug galopperen door de sneeuw. dit is de ik mankeer wat aan mijn oren bui, waar wylou af en toe last van heeft. later ploegden mijn zus en ik samen een rondje door de sneeuw terwijl wylou aan de lange lijn liep. ik wil niet dat ze overal tuinen ingaat, dus dan moet het zo. ze zou best los gekund hebben want verkeer was er toch niet, maar haar vrijheid blijheid laat dat nog niet toe in deze situaties.
een klein stukje kon ze wel los en ze vond het geweldig. sneeuwballen vangen is wel iets heel raars. ze vangt ze, poogt ze, uit de lucht maar als je het in je bek krijgt blijft er niks van over.
in onze tuin keek ze nergens naar. ze plaste gewoon waar het haar uitkwam, en dat mag ze zoiezo niet in de tuin! ze liep gewoon overal doorheen, ook over de gelukkig stevig bevroren, vijver. er was geen plant meer te zien, alles was sneeuw.
wylou had/heeft nog niet helemaal door dat de echte tuin voor haar verboden gebied is, e met die sneeuw was heet wel erg moeilijk om haar duidelijk te maken wat nu de bedoeling was.

toen de sneeuw langzaamaan begon te verdwijnen, had je bij ons in de staat veel situaties van wel of geen sneeuw op de stoep. hele bergen sneeuw lagen er op sommige plaatsen, war ze alle seneeuw op 1 hoop hadden gegooid om de stoep wat beter begaanbaar te krijgen.
ik ben toen weer langzaamaan met wylou in tuig gaan werken. met snowboots is dat nog wel te doen. anders moet je wel HEEL langzaam gaan lopen om niet de grond van dichtbij te bekijken.
wylou had vrij snel door, dat sneeuw betekent ustig lopen en stoeptegels betekent een stapje harder mag ook wel. ze begon, nog niet met al te veel overtuiging, ook de overgangen tussen sneeuw en geen sneeuw aan te geven. ze vond het in iedergeval geweldig om in deze sneeuw te werken. maar het moest niet te lang duren, want dan kreeg ze ik ben nog jong en ik moet nu spelen neigingen. dus na het lopen was het nog even gek doen en dan pas naar binnen.

met kerst is er weinig bijzonders beleefd. even naar oma natuurlijk. wylou had het bot van een ossenstaart gekregen die voor de soep was gebruikt maar ze had hem in 5inuten aan stukken. helaas, dat werd toch te gevaarlijk. ze heeft de resten vlees er gretig vanaf gescheurd!
eerste kerstdag wilden we een lekker stuk gaan lopen voor het kerstdiner uit. maar veel wegen/paden waren nog erg nat door de smeltende sneeuw dus weinig lekkere paden om wylou los te laten. dan maar in een straatje zonder verkeer en niet teveel ingangen naartuinen. maar wylou zou wylou niet zijn en een tuin vinden waar net de kippen waren gevoerd. jippie, eten! ik vrees dat deze arme kippen een lekker kerstmaal door de neus is geboord. wat het voor eten was geen idee, maar zelfs ik vond het ekke ruiken en wylou kwam pas weer terug toen de buit verorberd was. maf is dat. ze zoekt niet naar eten, maar als ze eenmaal toch iets vindt is ze er niet bij weg te slaan. later stoof ze weer een tuin in. we zagen haar niet mer en zijn gewoon rustig doorgelopen. ja wylou, dan moet je ons maar in de gaten houden. het duurde een tijdje maaruiteindelijk kwam ze heel hard aanrennen. daarna heb ik haar maar aangelijnd want ze was helemaal losgeslagen en wilde alle kanten op. ze was het niet echt eens met mijn actie, maar we willen geen hond in de tuinen van jan en alleman! ze heeft iig tijdens ons eten lekker geslapen!

vorige week maandag zijn tim en ik naar bram toegegaan. ik was benieuwd wat wylou en abbot van elkaar zouden vinden. het ging aardig hoe ik het had verwacht. wylou gaf af en toe flinke snauwen aan abbot, maar uiteindelijk accepteerden ze elkaar toch. de tuin bij bram thuis won denk ik zeker niet de schoonheidsprijs aan het eind van de dag!

verder was wylou heel braaf. bleef tijdens het eten waar ik wilde dat ze zou blijven, zelfs toen er mensen vlak bij haar met borden op schoot aten ivm plaatsgebrek! 's avonds in de taxi was ze erg tam!

de dag erna moesten we naar utrecht centraal, want de bussen waren ineens verplaatst naar het jaarbeursplein en ik had geen idee hoe ik daar moest komen. dus dat moest even bekeken worden. na1 keer had wylou he wel gezien en wist ze niet wat ik nu eigenlijk nog meer wilde, maar toch deed ze het erg goed. wwe zijn daarna met de treindoorgereist naar ede om even naar het bos te gaan. op de terugweg ben ik alleen in de trein naar arnhem gestapt ipv utrecht. gezellig, daar was ik de dag ervoor ook al geweest!

en dan de verjaardag van mijn moeder. die was heel wat van plan. er stond al een tent aan het huis, alle meubels gingen eruit en maakten plaats voor compactere tafels en stoelen.
wylou werd daar overdag wat onrustig van en ik hoopte dat ze dit 's avons niet zou voortzetten. nee hoor, wylou had hele andere plannen.
na de binnenkomst van de eersten kwam ze even haar mand uit, die die dag pas 3 keer was verplaatst, en daarna heeft ze het grootste deel van de avond in haar mand gelgen, af en toe door een spleetje de kamer inglurend. 2 of 3 keer kwam ze eruit, ze lag nog een tijdje op mijn voeten onder tafel maar was verder heel rustig en heel relaxed.

ook de 31ste ging het zo. overdag wat onrust terwijl de boel werd opgeruimd. 's avonds bij wat vrienden was ze weer erg rustig. mooie binnenkomer door een glas drinken van tafel te zwaaien maar daarna de rust zelve, ook het vuurwerk geeft ze niets om.

1 januari is zoals altijd zo'n luie hangdag. mijn vader en ik hebben een stuk gelopen met wylou, die had daar wel zin in en daarna was de gekte weer voorbij. gisteren nog wezen eten bij een tante met de hele fam. daar was ook sjakie, een klein boomertje. die vond veel goed, maar toen wylou zijn brokken opvrat, er me zijn rubberbot en daarna met zijn buffelhuidbot vandoor ging liet ie zich wel even horen. wat een kabaal kwam er uit die 2 same. maar zonder prooien in de buurt waren ze lief voor elkaar. we hebben tijdens het eten wylou's mand er maar neergezet, en daar ging ze lekker rustig liggen.
en morgen, dan gaan we weer gewoon nar scool! ik heb sinds vanmorgen dan eindelijk een stageplek, jawel! en daar ga ik woensdag voor het eerst aan de slag. ik heb er superveel zin in!

zo, dat was hem weer, ik heb weer even genoeg getypt!

groetjes!
Gepost in: Updates
Door: melanie
Vandeweek las ik een artikeltje op internet.nouja zegmaar gerust een artikel. Een artikel die heel duidelijk maakt, dat die ovchipkaart hier in nederland toch echt niet geweldig is. als ik dit zo lees, dan denk ik: waar zijn we nou helemaal mee bezig?? eerlijk gezegd zie ik de voordelen al niet meer terwijl ik toch echt wel iemand ben van de automatische gevalletjes. maar als ik dit zo lees zou ik bijna uit protest elke dag bij een loket mijn kaartje gaan kopen.

lees het artikel op:
http://webwereld.nl/de-vijf/64510/5--nee-25-problemen-met-ov-chipsysteem.html#source=head

de eerste ervaring die ik had met de chipkaart was slecht. dit was op station amsterdam amstel, als ik me niet vergis. bij het inchecken deden de treinpoortjes het niet dus werd ons verzocht dan maar bij de metropoortjes in te checken. op amsterdam centraal ( of andersom) hadden we dus een probleem, want we konden niet meer uitchecken, want we waren niet voor de trein ingecheckt en om bij de metro uit te checken moesten we eerst op het perron zien te komen. na 20 minuten heen en weergeklets van personeel dat het ook niet meer wist is een medewerker met mijn en zijn pas het perron opgegaan om mijn kaart uit te kunnen checken... zijn er hier mensen die echt voor de volle honderd achter dit hele gedoe staan? ik ben ze jammergenoeg nog niet tegengekomen!

02 December, 20:52:50: Update 2 december

Gepost in: Updates
Door: melanie
Hoi allemaal,

Ik stop nu weer even met het oude verslagen van het geleidehondenforum op mijn blog te posten, ik ga weer apart aan de schrijf.:)
De laatste blog was van de ledenvergadering van de NVG. Ik had hier geen datum bij gezet, en toen ik hem poste was hij dan ook al een paar weekjes oud.
die was uit mijn hoofd op 14 november, maar wie weet was het een week later.
What ever:)

sinds die tijd is er genoeg gebeurd. Wylou had een poepprobleem, waar over je al eerder kon lezen. ze had de vervelende, maar uit ritme voortkomende gewoonte om bijna gelijk na beginnen met lopen, ergens, op de stoep, net in de goot, of net in de struiken, te gaan poepen. aan de riem had ik het al vrij snel aardig onder controle maar in tuig lukte me dit niet. je kan dan immers niet met een voertje onder haar neus blijven lopen...:)
maar ook dat probleem, is door de goede tips van de trainer nu onder controle.
Ook haar tempo werd af en toe wat trager. vooral bij het oversteken en ik kreeg het dan niet lekker meer omhoog. tijdens het vierweken bezoek wat vorige week heeft plaatsgevonden, hebben we dit bekeken en dat is eigenlijk ook al wel weer opgelost.

We kunnen nu in Ede lekker samen naar het bos. Echt ideaal, 2 minuten vanaf het station en wylou kan lekker los haar gang gaan. Ik ben hier wel erg blij mee, zo kunnen lange schooldagen met veel tussenuren waarin je ook niet altijd zin hebt om hard te werken:) nuttig worden besteed door wylou lekker uit te laten rennen.
Wel had ze, nadat ik samen met iemand uit Ede die ook een geleidehond heeft de boel daar verkend had, 2 keer overgegeven, omdat ze aan rottend hout had staan vreten. daar ben ik nu dus wel extra allert op. Ze doet het vaak, maar als ik gewoon blijf lopen, komt ze uiteindelijk toch mee.
zoals ik al schreef hadden wij vorige week het 4 weken bezoek. Wylou was blij om de trainer en zijn collega te zien en stond vrolijk tegen ze op te dansen. HEE, die KEN ik!!!
vervolgens lieet ze netjes zien wat ze kon en hoe ze het deed. Een paar tips gehad maar we waren eigenlijk zo klaar. wylou is vrolijk en werkt nog steeds met plezier, gelukkig maar:)

zaterdag was er voor de verandering weer eens een wandeling gepland met een beperkt clubje.
's morgens weer in allervroegte naar Nunspeet, samen met Yvonne en Imari in de trein was het al gezellig:)
de beesten zijn zo'n 4 uur losgeweest, en er is heel wat energie verbruikt, denk ik zo. we werden overigens door het restaurant waar we van te voren hadden laten weten dat we bij hen zouden komen starten en daarna eten, superleuk ontvangen. ze waren zelfs gesponsord door petsplace en we kregen allemaal een lekker pakketje voor de hond mee.
wylou heeft zich netjes gedragen. ik weet het gelijk als er een hond loopt te grommen, da's wylou en die heeft een tak gevonden. weet je hoe gaaf het is om met zijn 3en 1 en dezelfde boom mee te slepen? als dat geen teamwork is...bind aan die boom een slee vast en het zijn ineens geen geleidehonden meer!

Verder is wylou bij onze lessen spel en sport een fanatieke supporter. Ze vergeet alleen om een partij te kiezen, maar als er fanatiek gedaan moet worden dan kan ze het niet laten om zich af en toe ook te laten horen. helemaal het spelletje waarbij 2 mensen een dweil door middel van een stok in het doel van de tegenpartij moesten zien te krijgen was geweldig interessant. vooral die dweil dan, volgens mij.
toen ik meedeed aan een spelletje en wylou aan de bank vastgebonden bij een klasgenoot zat liet ze zich ook goed horen. ze wordt voor haar doen dan wwel aardig wild:)

Zo, en nu hebben we even geen wilde uitstapjes meer op de planning staan.
Afgezien van een paar verjaardagen en school heb ik nog even weinig op de planning. maar, dat kan zo veranderen!

groetjes!

27 November, 21:49:31: naar de ALV van de NVG

Gepost in: Updates
Door: melanie
hoi allemaal,

om nou maar even op marleen aan te sluiten was vandaag de alv van de
nvg. het was ernstig vroeg vanmorgen, ik was gisteravond namelijk in
de kroeg en pas rond 01:15 uur vannacht was het tijd om te slapen en
mijn aardigste wekker ging alweer om kwart voor 7! uhum!

ik ging lekker optijd weg en ja hoor, het is gelukt!wylou poepte waar
ik dat wilde. lollige is, als ik haar eerst tegenover even uitlaat
plast ze dus alleen maar, terwijl als ik zou gaan lopen ze op de stoep
zou gaan poepen. best knap eigenlijk, maargoed na de plas liepen we
door naar het eigenlijke uitlaatveld en daar kwam na enige aarzeling
de zo geliefde drol. ik blij!
op hoogcatharijnen wist ze de trap naar spoor 1 en 2 nog te vinden van
vorige week toen ik bij marleen was, wat een pienter hondje is het
toch. op het perron trof ik toos met enzo en marianne met turan, ik
liep ze bijna letterlijk tegen het lijf.

vanmiddag in het bos hebben de beesten zich lekker uitgeleefd. wylou
kwam als ik haar riep op het goeie moment smile. tja als je roept en
ze blijkt met een paar andere honden te pogen een halve boom te
verslepen zal je niet echt succes hebben denk ik zo!

het liep nog een beetje rommelig: toen we stopten aan het begin om de
honden los te laten, rekende ik erop dat alles in 1 keer los zou gaan.
ik was dus wylou's oranje uniform nog aan het ontwarren toen ineens de
riem uit mijn handen vloog en wylou met tuig en al het bos in stormde
achter een paar al losse honden aan. ik schrok me rot! het was nog
even een gedoe om haar in haar oranje jas te krijgen, want ja al die
losse honden om je heen da's feest natuurlijk hihi!
maar ik denk dat dit de laatste oranje jas wandeling was, ze komt bij
me terug als dat nodig is en ik denk dat ik haar zonder die jas nu ook
wel herken. af en toe stond ze met nog een andere hond aan takken te
sjorren, lollige is dat ze dat ook soms alleen doet, grommend met een
tak door het bos rennen. malle hond.

ook de modderige plassen/ slootjes waren erg lekker om in te poedelen.
op de terugweg was wylou wat slordig, ze wilde vanalles wat niet kon
en wilde op een gegeven moment uitwijken voor een gat met water, maar
er liep een collega zo dicht op me dat ze niet omkon, ik stond dus
ineens met mijn gehele voet in de blubber. je schrikt wel even want
ineens zakt de grond onder je voeten weg maar we konden er wel om
lachen.

marleen en ik zijn uiteindelijk idd in het pannekoekenrestaurant
beland en daar hebben we lekker gegeten. volgens mij moet 1 van de
serveersters een nieuwe baan gaan zoeken, sjonge wat een chagerijnig
mens. het was het evenbeeld van haar collega, die vlot en fris haar
werk deed.
wylou en vita lagen heerlijk te knorren onder tafel, met nadruk op
knorren he, marleen! voor mensen die niet wisten dat er een paar
honden waren moet het een heel raar geluid zijn geweest wat uit ons
hoekje kwam!
om kwart over 6 zat ik in de trein en kreeg wylou haar zo gehoopte
brokken en ging daarna heerlijk liggen. en ja, in die trein ligt
dankzij mij nu ook wel wat zand. ik kwam het halve bos tegen in
mijnbroekspijpen en dat heb ik per ongeluk in de trein achtergelaten.
spijtig genoeg moest ik wel dik een half uur op mijn bus wachten.
lollige was, wylou was op catharijnen superenthousiast, veel
enthousiaster dan vanmorgen. ze racete me naar de trap, kijk eens wat
ik gevonden heb, baas ben ik nu lief??? ooh yes naar de bus
snellll!!!
in de bus ging ze weer lekker veerder slapen, ik ook bijna, dacht
ineens shit ik ben mijn halte voorbij dus ik snel de buschaufeur
vragen, bleek ik me vergist te hebben ik moest nog 1 halte. pfff
gelukkig:)
wylou wilde heel graag naar huis, ging op precies dezelfde plek even
plassen en racete toen naar huis waar ze het voornemen nam om even op
de nylabone te kluiven, nam hem mee naar het kleed, legde hem tussen
haar voorpoten, likte eens en bedacht toen nee ik ben toch wel moe en
weg was ze.

het was weer een geslaagde dag, het was voor mij de eerste alv waar
ik bij was, wel leuk om een keer mee te maken en wat meer bekend te
raken met de activiteiten van de nvg e.d.

zo, en nu is het hondenplas tijd en daarna is het mensenbedtijd want
ik heb wat in te halen geloof ik smile. wylou is al bezig met schade
inhalen af en toe is het net een pup. ze ligt op een gegeven moment
voor mijn voeten, besluit nee ik wil in mijn mand, ploft er neer en
een minuut later ligt ze uitgebreid te dromen. ik wou dat ik dat ook
kon!ze maakte zichzelf er alleen ook weer wakker mee, ze werd iets te
fanatiek blijkbaar!

volgend jaar weer!

groetjes,
Melanie

27 November, 21:46:05: vervolg

Gepost in: Updates
Door: melanie
hoi allemaal,

na wat tips van de trainer kon ik de spanning wat loslaten; ik kon weer concreet iets doen.
maar gister opweg naar huis poepte ze eerst al op de stoep nadat ik
haar uitgebreid op het gras de gelegenheid had gegeven en vervolgens
dacht ze bij iedereen met hakken aan hee dat is vast iemand die wij
kennen. ze liep ook met hetzelfde loopje uit iemand van mijn klas
waar ik vaak mee optrek. ze was gewoon wat slordig en niet zo
geconcentreerd.
vanmorgen stond ik ruim optijd buiten aan de overkant in het gras. er
kwam een plasje en ik dacht dat ze misschien ook wel gepoept had, ik
was niet zeker en besloot gewoon maar rustig aan te gaan lopen.
tot het uitlaatveld geen gekke dingen, ze was zelfs super netjes bezig
en ik dacht dus: ja hoor ze heeft net echt gepoept die ene keer dat ze
langer zat. en naar mijn hand toekwam voor een lekker hapje.
ik gaf haar op het uitlaatveld nog even de ruimte maar dat was totaal
not interesting dus dan maar verder. ze was een paar keer erg
geinteresseerd in bepaalde plekjes maar daar zitten ook weleens
katten, dus... op 1 plekje het toch nog even geprobeerd, niets. dan
dus maar door naar de bus. ik bedacht als ze in die straat de goot
niet opzoekt heeft ze echt gepoept. en ze zocht dus niet de goot op
dus ik blij.
gnagna moet ze gedacht hebben, ik heb nog wat in petto..
ze lag braaf in de bus, wees me op hoogcatharijnen keurig de trap aan,
ging keurig tussen alle mensen door richting de juiste trap en ineens
draaide ze een kwartslag om. hm dacht ik misschien en hond die aan
haar kont zat dat vindt ze niet lekker als ze aan het werk is dus nee
kom doorlopen. potverdrie, gaat ze ineens door de hurken. shit, dacht
ik en dan wel letterljijk!
en wat dan? mijn trein kan elk moment vertrekken maar die hoef ik niet
persee te halen, ik kan het niet laten liggen, had gelukkig zakjes bij
me maar was nog in dubio hoe ik het eens ging aanpakken. stond dus een
beetje met dat zakje in handen, bukken met mijn zware rugzak met laptop
erin doe ik maar niet, risico is dat ik bij 1 tikje omlig en ik moet
wylou ook nog vasthouden, laptop van mijn rug halen doe ik ook liever
niet midden in een stations hal, das wel een hele makkelijke prooi een
laptop tas naast een blinde die poep staat te rapen.
mijn reddende engel was een mevrouw die vroeg of ze me kon helpen.
heel graag zei ik en ze pakte me mijn zakje af. binnen een paar
seconden zat de drol veilig in het zakje en zei ze dat het gebeurd
was. ik heb haar hartelijk bedankt en ze nam de drol voor me mee naar
de dichtstbijzijnde afvalbak.
haha en ik was gered. mijn trein was wel weg maar ik had toch nog tijd
zat. blijkt maar weer dat wylou's hopen niet zo omvang rijk zijn.
binnen notime had ze alles opgeraapt. minou draaide soms hopen die je
met 1 zakje niet echt makkelijk op kon rapen.
pffft

net dacht ik kom we gaan een lekker blok lopen zonder tuig. ik wist
zeker wylou moet poepen en ik wilde er alles aan doen om die drollen
in het gras te laten komen ipv op de stoep of waar dan ook. lekkere
brokjes mee en eerst naar de overkant. wel iets gedaan, zal wel een
plas zijn ging ik vanuit dus met een brokje boven haar neus zou ze dan
mee mogen lopen. ik kwam een jongetje uit de straat tegen, die ik wel ken, met een jackrussel bij zich.

wylou wilde wel even weten wat voor vlees ze in de kuip had en even
snuffelen maar eigenlijk was het de moeite niet om te zeggen dat dat
nu even niet de bedoeling was. de jackrussel vond wylou niet geweldig,
mij wel want hij ging heel lief tegen mijn been opstaan en keek zo
eens omhoog van hee wie ben jij? met dat gekke staartje omhoog.
Jeroen het jochie vroeg of ik ook de laan rond ging, ja dus. oh dan
kunnen we wel gezellig samen lopen. best hoor.
dan komen altijd de leuke heerlijke onbezonnen kindervragen: is die
stok niet zwaar? (ik had mijn gewone stok bij me), nee hoor voel maar
even, enzovoorts.
wylou hield ik intussen al lopend netjes naast mij. ik kreeg de
opmerking haar staart is het zelfde als die van de jackrussel, die
staat ook schuin omhoog. ja, wylou was erg op mijn hand gericht liep
wel aardig wijd af en toe maar was dus blijkbaar heel erg met mij
bezig. leuk om te horen.
uiteindelijk kwam er aan de linkerkant overal gras naast de stoep en
al lopend met een iets langere lijn gingen we verder en af en toe
bleven we staan. uiteindelijk kwam er nog een klein plasje en ja hoor,
weer even later werd dan eindelijk de zo gehoopte drol gedraaid.
hiephoi, wylou zal wel gedacht hebben baas spoor jij wel? maar daar
wordt je een gelukkig mens van.
ik heb haar af en toe nog even laten snuffen, ik zie wylou er wel voor
aan zo gehaaid te zijn door te hebben als ik alles gedaan heb wordt er
niet meer gesnuffeld dus ik wacht nog wel effe!
maar verder ging ze dan maar mooi meelopen, meer vooraan dan volgend,
ze kan het gewoon niet laten!
andere honden liep ze zonder echt kijken voorbij en omdat ik 99
procent zeker wist dat er niet zomaar ineens iets uit zou komen liep
de rest van de wandeling gewoon lekker ontspannen en werd mij
honderduit gevraagd over mijn dagelijks leven smile.

vanavond gaan we met een clubje oud-amerikagangers inclusief een
docent van daar die nu in nederland is, de kroeg in. fijn idee dat ik
geen poepproblemen meer hoef te verwachten vandaag!morgen gaan we
gewoon lekker optijd naar nunspeet voor de alv van de nvg, eens kijken
of dit succesverhaal nog een vervolg krijgt smile.

groetjes,
Melanie